ISTV

Kabeltelevisie ontstond in de jaren veertig als een dienst aan huishoudens in bergachtige of geografisch afgelegen gebieden in de staten waar de ontvangst van draadloze televisiesignalen slecht was. Gemeenschappelijke antennes werden op bergtoppen of andere hoge punten geplaatst en huizen werden bedraad en verbonden met deze torens om de uitgezonden signalen te ontvangen. Een dergelijk systeem met een gemeenschappelijke antenne was de naam als gemeenschapsantennetelevisie, algemeen bekend als CATV. Toen kabelexploitanten in de Verenigde Staten eind jaren vijftig gebruik begonnen te maken van hun vermogen om uitzendsignalen van honderden kilometers ver op te pikken, veranderde de toegang tot deze verre signalen de focus van de kabel van het verzenden van lokale omroepsignalen naar het leveren van nieuwe programmeerkeuzes. In 1972 lanceerden Charles Dolan en Gerald Levin van Sterling Manhattan Cable of US First Pay-TV Network, Home Box Office (HBO). Deze onderneming leidde tot de oprichting van een satellietdistributiesysteem. Satellieten veranderden het bedrijf drastisch en maakten de weg vrij voor de explosieve groei van programmanetwerken. In de jaren negentig en daarna, gebaseerd op het alternatieve idee om de programmering te richten op een specifieke "niche-doelgroep", explodeerde het aantal kabelprogrammanetwerken. Alleen al in de VS waren in het hele land 139 kabelprogrammadiensten beschikbaar, die door veel regionale programmeernetwerken werden overgenomen. Als zodanig verspreidde India zich ook over de hele wereld met het idee van bloeiende industrie. 1989 was het begin van het kabelprogrammeringsnetwerk in India. In april 1991 had Murdochs satelliettelevisie Aziatische regio (STAR ​​TV) de kabelindustrie in India drastisch veranderd, wat Manhattan Cable's HBO deed in de VS. Er werd geschat dat de connectiviteit in India eind 2007 meer dan 70 miljoen bedroeg, alleen via totale particuliere kapitaalinvesteringen. Een kleinere staat als Manipur in NE India, die werd beschouwd als een zeer slechte infrastructuur van communicatie en technologie, bleef niet achter bij het inhalen van deze bloeiende technologie. Aan het begin van de jaren negentig richtten veel kleine kabelexploitanten hun eigen netwerken op in elke leikais die ongeveer 5 tot 10 FTA-kanalen (Free to Air) leverden, inclusief een langzaam videokanaal.