Solitaire Fun Card

Als je van kaartspelen houdt, ken je misschien wel Solitaire. Dit spel wordt ook wel Patience of Cabale genoemd, een familie van kaartspellen die door één persoon worden gespeeld. Solitaire heette oorspronkelijk (in verschillende spellingen) geduld, zoals het nog steeds is in Engeland, Polen en Duitsland, of cabale, zoals het nog steeds is in de Scandinavische landen.

De termen geduld en solitaire zijn toegepast om elke kaartgerelateerde activiteit voor één speler aan te duiden, inclusief het bouwen van kaarthuizen, het omdraaien van kaarten in een hoed en het rangschikken ervan in wiskundige ‘magische vierkanten’. De overgrote meerderheid van de kaartsolitaires, die de meest gebruikelijke interpretatie van het woord weerspiegelen, duidt echter op een activiteit waarbij de speler begint met een geschud pakket en probeert, door een min of meer ingewikkelde reeks manoeuvres te volgen die in de regels zijn gespecificeerd, om zorg ervoor dat alle kaarten in numerieke volgorde worden gerangschikt, vaak ook gescheiden in hun samenstellende kleuren. Sommige spellen van dit type, zoals wrok en boosaardigheid, racedemon en spuug, worden competitief gespeeld door twee of meer spelers, waardoor de geschiktheid van de term solitaire in twijfel wordt getrokken.

Kaartsolitaires ontstonden tegen het einde van de 18e eeuw, blijkbaar in de Baltische regio van Europa en mogelijk als een vorm van waarzeggerij; of een spel wel of niet ‘uitkwam’ zou aanduiden of de wens van de speler wel of niet zou uitkomen. Deze oorsprong wordt gesuggereerd door een golf van interesse in cartomancy (zie tarot) in die tijd, een duidelijke gelijkenis tussen de manier waarop kaarten voor beide activiteiten worden uitgezet, de betekenis van het woord cabale (“geheime kennis”), en enkele hedendaagse literaire referenties. Een Duits boek uit 1793 stelt het geduldspiel voor als een wedstrijd tussen twee spelers, die elk op hun beurt een spelletje spelen van wat lijkt op ‘grootvader’-geduld, terwijl zij en de omstanders weddenschappen afsluiten op de uitkomst. De oudst bekende verzameling geduldspellen werd in 1826 in Rusland gepubliceerd; anderen volgden in Duitsland en Frankrijk. De eerste Engelstalige collecties verschenen in de jaren zestig van de negentiende eeuw, veelal vertalingen uit het Frans of Duits. Charles Dickens vertegenwoordigde Magwitch als ‘een ingewikkeld soort geduld met haveloze kaarten’ in Great Expectations (1861), en de Duitse echtgenoot van koningin Victoria, Albert, was een fervent speler.