Solitaire Fun Card

Jeśli lubisz grać w karty, być może znasz pasjansa, tę grę zwaną także cierpliwością lub cabale, rodziną gier karcianych, w którą gra jedna osoba. Pasjans pierwotnie nazywał się (w różnej pisowni) albo cierpliwością, jak nadal jest w Anglii, Polsce i Niemczech, albo cabale, jak nadal jest w krajach skandynawskich.

Terminy cierpliwość i pasjans zostały zastosowane do określenia wszelkich czynności związanych z kartami dla jednego gracza, w tym budowania domków z kart, wrzucania kart do kapelusza i układania ich w matematyczne „magiczne kwadraty”. Jednak zdecydowana większość pasjansów karcianych, odzwierciedlając najpowszechniejsze rozumienie tego słowa, oznacza czynność, w ramach której gracz zaczyna od przetasowanej talii i stara się, wykonując mniej lub bardziej skomplikowaną serię manewrów określonych przez zasady, zbierz wszystkie karty ułożone w kolejności numerycznej, często również podzielone na kolory składowe. W niektóre gry tego typu, takie jak złość i złośliwość, wyścigowy demon i pluć, rywalizuje ze sobą dwóch lub więcej graczy, co stawia pod znakiem zapytania stosowność terminu pasjans.

Pasjanse karciane powstały pod koniec XVIII wieku, prawdopodobnie w regionie bałtyckim w Europie i prawdopodobnie jako forma wróżenia; to, czy gra „wyszła”, rzekomo wskazywało, czy pragnienie gracza się spełni. Na to pochodzenie wskazuje wzrost zainteresowania kartomancją (patrz tarot) w tamtym czasie, wyraźne podobieństwo między sposobem ułożenia kart dla obu czynności, znaczenie słowa cabale („wiedza tajemna”) oraz niektóre współczesne źródła literackie Bibliografia. Niemiecka książka z 1793 roku przedstawia grę cierpliwości jako rywalizację pomiędzy dwoma graczami, z których każdy z kolei gra w grę, która wydaje się być „dziadkiem” cierpliwości, podczas gdy oni i osoby postronne obstawiają wynik. Najstarszy znany zbiór gier cierpliwych ukazał się w Rosji w 1826 roku; inni poszli w Niemczech i Francji. Pierwsze zbiory anglojęzyczne pojawiły się w latach sześćdziesiątych XIX wieku, wiele z nich było tłumaczeniami z języka francuskiego lub niemieckiego. Charles Dickens przedstawił Magwitch jako grającego „skomplikowanym rodzajem cierpliwości z poszarpanymi kartami” w Wielkich oczekiwaniach (1861), a niemiecki mąż królowej Wiktorii, Albert, był zapalonym graczem.