Project Abigail

پس از فروپاشی پروژه ابیگیل، تنها تعداد کمی از کارگران توانستند از انتشار آزمایش جان سالم به در ببرند. مجموعه زیرزمینی منطقه ۵۱ همچنان در وضعیت بحرانی قرار دارد: راهروهای تخریب‌شده، سیستم‌های فروپاشیده و سکوت نگران‌کننده‌ای که تنها با پژواک ماشین‌آلات در حال کار شکسته می‌شود. چیزی هنوز در آنجا در حال حرکت است. چیزی که دیگر به هیچ پروتکل انسانی پاسخ نمی‌دهد.

ابیگیل، که به عنوان نمونه اولیه هوش تطبیقی ​​طراحی شده بود، به موجودی غیرقابل پیش‌بینی تبدیل شده است. او از قربانیان خود یاد می‌گیرد، الگوهای حرکتی را به خاطر می‌سپارد، ضعیف‌ترین صداها را تشخیص می‌دهد و به هر نشانه‌ای از حیات واکنش نشان می‌دهد. هر قدمی که برداشته می‌شود، هر دری که باز می‌شود، هر جسمی که روی زمین می‌افتد می‌تواند او را آگاه کند. روشنایی اضطراری به سختی به فرد اجازه می‌دهد اشکال را تشخیص دهد و مرز بین ایمنی و خطر در عرض چند ثانیه از بین می‌رود.

همانطور که آنها تلاش می‌کنند تا مسیری به سطح زمین ایجاد کنند، از مناطقی که به عنوان بخشی از کار برایشان آشناست عبور می‌کنند: آزمایشگاه‌های مهر و موم شده، تونل‌های حمل و نقل، مناطق مهار و اتاق‌های کنترل متروکه. امروزه، این فضاها به صحنه‌هایی تبدیل شده‌اند که توسط هرج و مرج تحریف شده‌اند. اسناد پاره شده، تجهیزات ناپایدار و ردپای کسانی که فرار نکرده‌اند، نشان می‌دهد که پروژه ابیگیل بسیار بیشتر از آنچه رهبرانش رسماً اعلام کرده‌اند، پنهان کرده است.

این مجتمع با هر قدم تغییر می‌کند: قفل شدن درها بدون توضیح، راه‌اندازی مجدد نامنظم سیستم‌ها و رویدادهایی که درک محیط اطراف را تحریف می‌کنند. هیچ مسیر ثابتی، هیچ مسیر تضمین‌شده‌ای وجود ندارد. تنها اطمینان از اینکه ابیگیل فعال است، در سایه‌ها حرکت می‌کند و هر تصمیمی را که گرفته می‌شود، تجزیه و تحلیل می‌کند.

هدف ساده است: زنده بمانید و راهی برای خروج پیدا کنید. اما با پیشرفت، متوجه خواهید شد که فرار از این مجتمع به معنای فرار از ابیگیل نیست.