Miracles and Parables

Pisarze Ewangelii odwołują się do cudów naszego Pana różnymi terminami. Najczęstsze to dunamis, „moc” i semeion. Pan nie czynił cudów dla rozrywki i zdumienia: nie napinał Swoich boskich mięśni. Każdy cud miał swój cel. Na przykład w Ewangelii Łukasza 5:1-11, Cud Wielkiego Połowu (ryb), cud nie był jakimś magicznym wyczynem. Celem cudu było raczej pozyskanie Piotra, Andrzeja, Jakuba i Jana do stałego uczniostwa i uczynienie ich rybakami ludzi.

W podobnym duchu Pan nie wypowiadał przypowieści tylko po to, by usłyszeć Samego mówiącego.

Angielskie słowo „przypowieść” pochodzi od greckiego parabola, „zestawienie”, „porównanie”, „ilustracja”, „przypowieść”, „przysłowie” od czasownika oznaczającego „umieścić jedną rzecz obok inny [dla porównania]”, „do rzucenia obok”. Grecka parabola i jej hebrajski odpowiednik mają szersze znaczenie niż słowo „przypowieść. W Ewangeliach przypowieść jest narracją „umieszczoną obok” pewnej duchowej prawdy w celu „porównania”. doświadczenia codziennego życia znane Jego słuchaczom.