THE HEADMASTER

Men zegt dat de Mary of Piety School niet altijd een vervloekte plek is geweest. Jaren geleden stond het bekend als een strenge school, geleid door een zeer gerespecteerde directeur – althans van buitenaf. Binnen... was directeur Warnney Varn wreed, geobsedeerd door discipline en absolute controle. Maar dat was niet alles; na verloop van tijd begonnen er geruchten de ronde te doen: leerlingen die verdwenen, klaslokalen die op slot gingen, gedempte kreten in de nacht. Niemand was dapper genoeg om onderzoek te doen, niemand durfde het aan, totdat op een dag de waarheid niet langer te verbergen was.

De directeur strafte niet... hij experimenteerde. Hij geloofde dat hij menselijke imperfecties kon "corrigeren" en leerlingen kon transformeren in "betere" versies, maar de experimenten waren wreed, zowel fysiek als psychologisch... en bijna altijd fataal.

Op een nacht veranderde er iets... De leerlingen die waren gestorven, of wat er van hen over was, keerden terug... Niet als mensen, maar als afwijkingen gevormd door pijn, angst en haat. Misvormde lichamen, diepe stemmen; elk wezen weerspiegelde het soort lijden dat het had doorstaan. Ze vluchtten niet; ze bleven, en diezelfde nacht vonden ze de directeur. Maar hij stierf niet zoals het hoorde...

Hij werd de ergste van alle afwijkingen... iets tussen mens en entiteit in. Hij zit gevangen in de school, ermee vergroeid alsof de gangen verlengstukken van zijn lichaam zijn. Men zegt dat hij alles ziet, alles hoort en sommige wezens beheerst, maar niet allemaal. Sommige afwijkingen hebben nog flarden van herinneringen; anderen willen alleen maar elke levende vorm vernietigen.

De school was verlaten, of tenminste dat zeggen ze... want 's nachts gaan de lichten nog steeds vanzelf aan en sluiten de deuren vanzelf. En soms hoor je voetstappen en de kreten van leerlingen in de gangen en klaslokalen... ook al is er officieel niemand meer.