THE HEADMASTER

می‌گویند مدرسه‌ی مریم تقوا همیشه مکانی نفرین‌شده نبوده است. سال‌ها پیش، این مدرسه به عنوان یک مدرسه‌ی سخت‌گیر شناخته می‌شد که توسط یک مدیر بسیار محترم اداره می‌شد - حداقل از بیرون. در داخل... مدیر، وارنی وارن، بی‌رحم بود و وسواس نظم و انضباط و کنترل مطلق داشت. اما این همه ماجرا نبود؛ با گذشت زمان، شایعات شروع به پخش شدن کردند: ناپدید شدن دانش‌آموزان، قفل شدن کلاس‌ها، فریادهای خفه در طول شب. هیچ‌کس به اندازه‌ی کافی شجاع نبود که تحقیق کند، هیچ‌کس به اندازه‌ی کافی جسور نبود، تا اینکه روزی پنهان کردن حقیقت غیرممکن شد.

مدیر تنبیه نمی‌کرد... او آزمایش می‌کرد. او معتقد بود که می‌تواند نقص‌های انسان را "اصلاح" کند و دانش‌آموزان را به نسخه‌های "بهتر" تبدیل کند، اما آزمایش‌ها وحشیانه بودند، چه جسمی و چه روانی... و تقریباً همیشه کشنده.

یک شب، چیزی تغییر کرد... دانش‌آموزانی که مرده بودند، یا آنچه از آنها باقی مانده بود، بازگشتند... نه به عنوان انسان، بلکه به انحرافاتی تبدیل شدند که با درد، ترس و نفرت شکل گرفته بودند. بدن‌های تحریف‌شده، صداهای عمیق؛ هر موجودی نوع رنجی را که متحمل شده بود، منعکس می‌کرد. آنها فرار نکردند؛ آنها ماندند و همان شب، مدیر مدرسه را پیدا کردند. اما او آنطور که باید نمی‌مرد...

او به بدترینِ همه انحرافات تبدیل شد... چیزی بین انسان و موجود. او در مدرسه به دام افتاده، با آن آمیخته شده است، گویی راهروها امتداد بدن او هستند. می‌گویند او همه چیز را می‌بیند، همه چیز را می‌شنود و برخی موجودات را کنترل می‌کند، اما نه همه را. برخی از انحرافات هنوز تکه‌هایی از خاطرات را دارند؛ برخی دیگر فقط می‌خواهند هر موجود زنده‌ای را نابود کنند.

مدرسه متروکه شده بود، یا حداقل این چیزی است که می‌گویند... زیرا، شب‌ها، چراغ‌ها هنوز روشن می‌شوند و درها خود به خود بسته می‌شوند. و گاهی اوقات، می‌توانید صدای قدم‌ها و گریه‌های دانش‌آموزان را در راهروها و کلاس‌ها بشنوید... اگرچه رسماً دیگر کسی آنجا نیست.