THE HEADMASTER

Mówią, że szkoła im. Marii Pobożnej nie zawsze była miejscem przeklętym. Lata temu była znana jako szkoła o surowym rygorze, prowadzona przez szanowanego dyrektora – przynajmniej na zewnątrz. Wewnątrz… Dyrektor Warnney Varn był okrutny, obsesyjnie dbał o dyscyplinę i absolutną kontrolę. Ale to nie wszystko; z czasem zaczęły krążyć plotki: o znikających uczniach, zamykanych klasach, stłumionych krzykach w nocy. Nikt nie był na tyle odważny, by zbadać sprawę, nikt nie był na tyle śmiały, aż pewnego dnia prawda stała się nie do ukrycia.

Dyrektor nie karał… on eksperymentował. Wierzył, że może „naprawić” ludzkie niedoskonałości, przekształcając uczniów w „lepsze” wersje, ale eksperymenty były brutalne, zarówno fizyczne, jak i psychiczne… i prawie zawsze śmiertelne.

Pewnej nocy coś się zmieniło… Uczniowie, którzy umarli, lub to, co z nich pozostało, powrócili… Nie jako ludzie, stali się aberracjami ukształtowanymi przez ból, strach i nienawiść. Zniekształcone ciała, głębokie głosy; Każda istota odzwierciedlała rodzaj cierpienia, jakiego doświadczyła. Nie uciekły; zostały i tej samej nocy odnalazły dyrektora. Ale nie umarł, jak powinien…

Stał się najgorszą ze wszystkich aberracji… czymś pomiędzy człowiekiem a bytem. Jest uwięziony w szkole, zespolony z nią, jakby korytarze były przedłużeniem jego ciała. Mówią, że widzi wszystko, słyszy wszystko i kontroluje niektóre stworzenia, ale nie wszystkie. Niektóre aberracje wciąż mają fragmenty wspomnień; inne pragną jedynie zniszczyć każdą żywą formę.

Szkoła została opuszczona, a przynajmniej tak mówią… bo w nocy światła wciąż się zapalają, a drzwi zamykają same. A czasami słychać kroki i krzyki uczniów na korytarzach i w klasach… mimo że oficjalnie nikogo już tam nie ma.