THE HEADMASTER

Mary of Piety Okulu'nun her zaman lanetli bir yer olmadığı söylenir. Yıllar önce, en azından dışarıdan bakıldığında, son derece saygın bir müdür tarafından yönetilen, katı bir okul olarak biliniyordu. İçeride ise... Müdür Warnney Varn zalimdi, disiplin ve mutlak kontrol takıntısı vardı. Ama hepsi bu değildi; zamanla söylentiler yayılmaya başladı: öğrencilerin kaybolması, sınıfların kilitlenmesi, geceleri boğuk çığlıklar. Kimse soruşturmaya cesaret edemedi, kimse cesaret edemedi, ta ki bir gün gerçek saklanamaz hale gelene kadar.

Müdür cezalandırmıyordu... deneyler yapıyordu. İnsan kusurlarını "düzeltebileceğine", öğrencileri "daha iyi" versiyonlara dönüştürebileceğine inanıyordu, ancak deneyler hem fiziksel hem de psikolojik olarak acımasızdı... ve neredeyse her zaman ölümcül oluyordu.

Bir gece, bir şey değişti... Ölen öğrenciler veya onlardan geriye kalanlar geri döndüler... İnsan olarak değil, acı, korku ve nefretle şekillenmiş sapkınlıklar olarak. Çarpık bedenler, derin sesler; Her yaratık, çektiği acının türünü yansıtıyordu. Kaçmadılar; kaldılar ve o gece müdürü buldular. Ama olması gerektiği gibi ölmedi...

En kötü sapkınlığa dönüştü... insan ve varlık arasında bir şey. Okula hapsolmuş, koridorlar vücudunun uzantılarıymış gibi onunla kaynaşmış durumda. Her şeyi gördüğünü, her şeyi duyduğunu ve bazı yaratıkları kontrol ettiğini, ama hepsini değil, söylüyorlar. Bazı sapkınlıkların hala anı parçaları var; diğerleri ise sadece her türlü canlıyı yok etmek istiyor.

Okul terk edilmiş, ya da en azından öyle diyorlar... çünkü geceleri ışıklar hala kendiliğinden yanıyor ve kapılar kendiliğinden kapanıyor. Ve bazen, koridorlarda ve sınıflarda ayak sesleri ve öğrencilerin çığlıklarını duyabiliyorsunuz... resmi olarak artık orada kimse olmamasına rağmen.