Julius Caesar [Book]

گایوس جولیوس سزار (/ˈɡaɪəs ... ˈsiːzər/؛ لاتین: [ˈɡaːiʊs ˈjuːliʊs ˈkae̯sar]؛ 12 ژوئیه 100 قبل از میلاد - 15 مارس 44 قبل از میلاد)، یک ژنرال رومی بود. سزار که یکی از اعضای سه گانه اول بود، ارتش روم را در جنگ های گالیک پیش از شکست دادن رقیب سیاسی خود پومپیه در یک جنگ داخلی رهبری کرد و متعاقباً از 49 قبل از میلاد تا زمان ترور خود در 44 قبل از میلاد دیکتاتور شد. او نقش مهمی در وقایعی داشت که منجر به سقوط جمهوری روم و ظهور امپراتوری روم شد.

در سال 60 قبل از میلاد، سزار، کراسوس و پومپه اولین سه گانه را تشکیل دادند، یک اتحاد سیاسی غیررسمی که برای چندین سال بر سیاست روم تسلط داشت. تلاش‌های آنها برای جمع‌آوری قدرت به‌عنوان مردمی، با مخالفت اعضای Optimates در سنای روم، از جمله کاتون جوان با حمایت مکرر سیسرو مواجه شد. سزار از طریق سلسله پیروزی های نظامی در جنگ های گالیک که تا سال 51 قبل از میلاد تکمیل شد، به یکی از قدرتمندترین سیاستمداران جمهوری روم تبدیل شد که قلمرو روم را تا حد زیادی گسترش داد. در این مدت هم به بریتانیا حمله کرد و هم پلی بر روی رودخانه راین ساخت. این دستاوردها و حمایت ارتش کهنه کار او، موقعیت پومپیوس را که پس از مرگ کراسوس در سال 53 قبل از میلاد دوباره خود را با مجلس سنا هماهنگ کرده بود، تهدید می کرد. با پایان یافتن جنگ های گالیک، سنا به سزار دستور داد تا از فرماندهی نظامی خود کناره گیری کند و به رم بازگردد. در سال 49 قبل از میلاد، سزار آشکارا با عبور از روبیکون و لشکرکشی به سمت روم در راس یک ارتش، اقتدار سنا را به چالش کشید.[2] این جنگ داخلی سزار را آغاز کرد که در آن پیروز شد و او را در موقعیتی تقریباً بدون چالش و قدرت در سال 45 قبل از میلاد قرار داد.

سزار پس از به دست گرفتن کنترل دولت، برنامه اصلاحات اجتماعی و دولتی، از جمله ایجاد تقویم ژولیانی را آغاز کرد. او به بسیاری از ساکنان مناطق دورتر جمهوری روم تابعیت داد. او اصلاحات ارضی و حمایت از جانبازان را آغاز کرد. او بوروکراسی جمهوری را متمرکز کرد و در نهایت "دیکتاتور مادام العمر" (dictator perpetuo) اعلام شد. اصلاحات پوپولیستی و اقتدارگرایانه او خشم نخبگان را برانگیخت و آنها شروع به توطئه علیه او کردند. در اییدهای مارس (15 مارس) 44 قبل از میلاد، سزار توسط گروهی از سناتورهای شورشی به رهبری بروتوس و کاسیوس کشته شد که او را با چاقو به قتل رساندند.[3][4] سلسله جدیدی از جنگ های داخلی آغاز شد و حکومت مشروطه جمهوری هرگز به طور کامل احیا نشد. برادرزاده ی سزار و وارث خوانده اکتاویان، که بعدها به نام آگوستوس شناخته شد، پس از شکست دادن مخالفان خود در آخرین جنگ داخلی جمهوری روم، به قدرت انفرادی رسید. اکتاویان شروع به تحکیم قدرت خود کرد و دوران امپراتوری روم آغاز شد.

سزار نویسنده و مورخ ماهر و همچنین یک دولتمرد بود. بسیاری از زندگی او از طریق گزارش های خود او از مبارزات نظامی اش شناخته شده است. از دیگر منابع معاصر می توان به نامه ها و سخنرانی های سیسرو و نوشته های تاریخی سالوست اشاره کرد. زندگی نامه های بعدی سزار توسط سوتونیوس و پلوتارک نیز منابع مهمی هستند. سزار را بسیاری از مورخان یکی از بزرگترین فرماندهان نظامی تاریخ می دانند.[5] نام او متعاقباً به عنوان مترادف برای "امپراتور" پذیرفته شد. عنوان «سزار» در سرتاسر امپراتوری روم استفاده می‌شد که باعث پیدایش همزادگان مدرنی مانند قیصر و تزار شد. او بارها در آثار ادبی و هنری ظاهر شده است و فلسفه سیاسی او که به سزاریسم معروف است، الهام بخش سیاستمداران به عصر مدرن شد.