Julius Caesar [Book]

Gaius Julius Caesar (/ˈɡaɪəs ... ˈsiːzər/; Latijn: [ˈɡaːiʊs juːliʊs kae̯sar]; 12 juli 100 BC - 15 maart 44 BC), was een Romeins generaal en staatsman. Als lid van het Eerste Triumviraat leidde Caesar de Romeinse legers in de Gallische oorlogen voordat hij zijn politieke rivaal Pompeius versloeg in een burgeroorlog, en werd vervolgens dictator van 49 voor Christus tot zijn moord in 44 voor Christus. Hij speelde een cruciale rol in de gebeurtenissen die leidden tot de ondergang van de Romeinse Republiek en de opkomst van het Romeinse Rijk.

In 60 voor Christus vormden Caesar, Crassus en Pompey het Eerste Triumviraat, een informele politieke alliantie die de Romeinse politiek jarenlang domineerde. Hun pogingen om de macht te vergaren als Populares werden tegengewerkt door de Optimates binnen de Romeinse Senaat, waaronder Cato de Jongere met de frequente steun van Cicero. Caesar groeide op tot een van de machtigste politici in de Romeinse Republiek door een reeks militaire overwinningen in de Gallische oorlogen, voltooid in 51 voor Christus, die het Romeinse grondgebied enorm uitbreidden. Gedurende deze tijd viel hij zowel Groot-Brittannië binnen en bouwde hij een brug over de Rijn. Deze prestaties en de steun van zijn veteraanleger dreigden de status van Pompeius te overschaduwen, die zich na de dood van Crassus in 53 v.Chr. opnieuw had aangesloten bij de Senaat. Toen de Gallische oorlogen waren afgelopen, beval de Senaat Caesar om zijn militaire commando neer te leggen en terug te keren naar Rome. In 49 v.Chr. tartte Caesar openlijk het gezag van de Senaat door de Rubicon over te steken en aan het hoofd van een leger naar Rome te marcheren.[2] Dit begon de burgeroorlog van Caesar, die hij won, waardoor hij in 45 voor Christus een positie van bijna onbetwiste macht en invloed had.

Nadat hij de controle over de regering had overgenomen, begon Caesar een programma van sociale en regeringshervormingen, waaronder de oprichting van de Juliaanse kalender. Hij gaf het burgerschap aan veel inwoners van verre streken van de Romeinse Republiek. Hij initieerde landhervorming en steun voor veteranen. Hij centraliseerde de bureaucratie van de Republiek en werd uiteindelijk uitgeroepen tot "dictator voor het leven" (dictator perpetuo). Zijn populistische en autoritaire hervormingen maakten de elites woedend, die tegen hem begonnen samen te zweren. Op de Ides van maart (15 maart) 44 v.Chr. werd Caesar vermoord door een groep opstandige senatoren onder leiding van Brutus en Cassius, die hem doodstaken. Een nieuwe reeks burgeroorlogen brak uit en de constitutionele regering van de Republiek werd nooit volledig hersteld. Caesars achterneef en geadopteerde erfgenaam Octavianus, later bekend als Augustus, kwam alleen aan de macht nadat hij zijn tegenstanders had verslagen in de laatste burgeroorlog van de Romeinse Republiek. Octavianus begon zijn macht te versterken en het tijdperk van het Romeinse rijk begon.

Caesar was zowel een ervaren schrijver en historicus als een staatsman; een groot deel van zijn leven is bekend uit zijn eigen rekeningen van zijn militaire campagnes. Andere hedendaagse bronnen zijn de brieven en toespraken van Cicero en de historische geschriften van Sallust. Ook latere biografieën van Caesar door Suetonius en Plutarchus zijn belangrijke bronnen. Caesar wordt door veel historici beschouwd als een van de grootste militaire bevelhebbers in de geschiedenis.[5] Zijn cognomen werd vervolgens als synoniem voor "Keizer" aangenomen; de titel "Caesar" werd in het hele Romeinse rijk gebruikt, wat aanleiding gaf tot moderne verwanten zoals Kaiser en Tsaar. Hij is vaak verschenen in literaire en artistieke werken, en zijn politieke filosofie, bekend als het caesarisme, inspireerde politici tot in de moderne tijd.