Aristotle [Book]

Aristoteles ( / æ r ɪ s t ɒ t əl / ; [4] Grieks : Ἀριστοτέλης Aristotélēs , uitgesproken [aristotélɛːs] ; 384-322 v.Chr.) was een Griekse filosoof en polymath tijdens de klassieke periode in het oude Griekenland. Onderwezen door Plato, was hij de grondlegger van de peripatetische filosofische school binnen het Lyceum en de bredere aristotelische traditie. Zijn geschriften bestrijken vele onderwerpen, waaronder natuurkunde, biologie, zoölogie, metafysica, logica, ethiek, esthetiek, poëzie, theater, muziek, retoriek, psychologie, taalkunde, economie, politiek, meteorologie, geologie en overheid. Aristoteles gaf een complexe synthese van de verschillende filosofieën die vóór hem bestonden. Het was vooral van zijn leer dat het Westen zijn intellectuele lexicon erfde, evenals problemen en onderzoeksmethoden. Als gevolg hiervan heeft zijn filosofie een unieke invloed uitgeoefend op bijna elke vorm van kennis in het Westen en blijft het een onderwerp van hedendaagse filosofische discussie.

Er is weinig bekend over het leven van Aristoteles. Hij werd geboren in de stad Stagira in Noord-Griekenland. Zijn vader, Nicomachus, stierf toen Aristoteles nog een kind was, en hij werd opgevoed door een voogd. Op zeventien- of achttienjarige leeftijd trad hij toe tot Plato's Academie in Athene en bleef daar tot zijn zevenendertigste (ca. 347 v.Chr.).[5] Kort nadat Plato stierf, verliet Aristoteles Athene en, op verzoek van Filips II van Macedonië, gaf hij vanaf 343 v. Chr. les aan zijn zoon Alexander de Grote. Hij vestigde een bibliotheek in het Lyceum die hem hielp veel van zijn honderden boeken op papyrusrollen te produceren. Hoewel Aristoteles veel elegante verhandelingen en dialogen schreef voor publicatie, is slechts ongeveer een derde van zijn oorspronkelijke output bewaard gebleven, en niets ervan was bedoeld voor publicatie.[7]

De opvattingen van Aristoteles hebben de middeleeuwse wetenschap diepgaand gevormd. De invloed van de natuurwetenschap strekte zich uit van de late oudheid en de vroege middeleeuwen tot in de renaissance, en werd pas systematisch vervangen door de verlichting en theorieën zoals de klassieke mechanica. Sommige van Aristoteles' zoölogische observaties die in zijn biologie werden gevonden, zoals op de hectocotyl (reproductieve) arm van de octopus, werden tot de 19e eeuw niet geloofd. Hij beïnvloedde ook de joods-islamitische filosofieën tijdens de middeleeuwen, evenals de christelijke theologie, met name het neoplatonisme van de vroege kerk en de scholastieke traditie van de katholieke kerk. Aristoteles werd onder middeleeuwse moslimgeleerden vereerd als "de eerste leraar", en onder middeleeuwse christenen zoals Thomas van Aquino als simpelweg "de filosoof", terwijl de dichter Dante hem "de meester van degenen die weten" noemde. Zijn werken bevatten de vroegst bekende formele studie van logica en werden bestudeerd door middeleeuwse geleerden zoals Peter Abelard en John Buridan.

Aristoteles' invloed op de logica ging door tot ver in de 19e eeuw. Bovendien kreeg zijn ethiek, hoewel altijd invloedrijk, hernieuwde belangstelling met de moderne komst van de deugdethiek. Aristoteles wordt wel de vader genoemd van logica, biologie, politieke wetenschappen, zoölogie, embryologie, natuurrecht, wetenschappelijke methode, retoriek, psychologie, realisme, kritiek, individualisme, teleologie en meteorologie.[9]