Plato [Book]

Platon ( / ˈ l eɪ t oʊ / PLAY - toe ; [2] grecki : Πλάτων Plátōn ; 428/427 lub 424/423 - 348/347 pne) był greckim filozofem urodzonym w Atenach w okresie klasycznym w starożytnej Grecji . Założył platońską szkołę myślenia i Akademię, pierwszą wyższą uczelnię na kontynencie europejskim.

Wraz ze swoim nauczycielem Sokratesem i uczniem Arystotelesem Platon jest centralną postacią w historii filozofii starożytnej Grecji oraz wywodzących się z niej filozofii Zachodu i Bliskiego Wschodu. [a] Ukształtował także religię i duchowość. [5] Tak zwany neoplatonizm jego interpretatora Plotyna wywarł ogromny wpływ zarówno na chrześcijaństwo (poprzez Ojców Kościoła, takich jak Augustyn), jak i filozofię islamu (poprzez np. Al-Farabiego). W czasach nowożytnych Friedrich Nietzsche diagnozował kulturę Zachodu jako rozwijającą się w cieniu Platona (chrześcijaństwo nazwał słynnym platonizmem dla mas), a Alfred North Whitehead powiedział: „najbezpieczniejszą ogólną charakterystyką europejskiej tradycji filozoficznej jest to, że składa się ona z seria przypisów do Platona”.

Platon był innowatorem dialogu pisanego i form dialektycznych w filozofii. Podniósł problemy dotyczące tego, co później stało się wszystkimi głównymi obszarami zarówno filozofii teoretycznej, jak i filozofii praktycznej. Jego najsłynniejszym wkładem jest teoria form poznanych czystym rozumem, w której Platon przedstawia rozwiązanie problemu uniwersaliów, znane jako platonizm (niejednoznacznie nazywany także realizmem platońskim lub platońskim idealizmem). Jest także imiennikiem platońskiej miłości i brył platońskich.

Uważa się, że jego własne najbardziej decydujące wpływy filozoficzne wywarły, wraz z Sokratesem, przedsokratejskimi Pitagorasem, Heraklitem i Parmenidesem, chociaż zachowało się niewiele dzieł jego poprzedników, a wiele z tego, co wiemy o tych postaciach, pochodzi od samego Platona [b] W przeciwieństwie do prac prawie wszystkich jemu współczesnych, uważa się, że cały dorobek Platona przetrwał w stanie nienaruszonym przez ponad 2400 lat. Chociaż ich popularność ulegała wahaniom, dzieła Platona były konsekwentnie czytane i studiowane. Numenius akceptował zarówno Pitagorasa, jak i Platona jako dwa autorytety, za którymi należy podążać w filozofii, ale uważał autorytet Platona za podporządkowany autorytetowi Pitagorasa, którego uważał za być źródłem całej prawdziwej filozofii — w tym filozofii Platona. Dla Numeniusa po prostu Platon napisał tak wiele dzieł filozoficznych, podczas gdy poglądy Pitagorasa były pierwotnie przekazywane tylko ustnie.[68]