MAPPP

علیرغم اثربخشی قابل توجه آنتی ترومبوتیک ها و افزایش تعداد داروهای ضد انعقاد خوراکی در حال حاضر، خونریزی های قابل پیشگیری و حوادث ترومبوتیک هنوز به طور غیر قابل قبولی رایج هستند. در حالی که داروهایی که اخیراً به بازار عرضه شده اند به نظارت آزمایشگاهی کمتری نیاز دارند، مشکلات مربوط به مدیریت بالینی بیماران ضد انعقاد، به ویژه در دوره قبل از پروسیجر همچنان ادامه دارد.

جراحی و مداخلات پزشکی تهاجمی خطر خونریزی را افزایش می‌دهند، در حالی که خودداری از داروهای ضد انعقاد خطر ترومبوز را به دلیل شرایط یا شرایط زمینه‌ای که در ابتدا ضد انعقاد برای آنها تجویز شده است، افزایش می‌دهد. بنابراین تیم بالینی باید بین این خطرات رقابتی تعادل ایجاد کند و تصمیمات آگاهانه ای را در مورد تصمیم قطع کردن ضد انعقاد خوراکی برای یک روش پزشکی و در صورت قطع شدن، "پل زدن" ضد انعقاد با داروهای ضد انعقاد تزریقی، مانند هپارین با وزن مولکولی کم (LMWH) در وارفارین اتخاذ کند. بیماران را درمان کرد.

این راهنما در نظر گرفته شده است:

-کمک به پزشکان در ارزیابی همزمان خطر خونریزی مرتبط با عمل و خطر زمینه ای ترومبوز

-راهنمای تصمیم گیری در مورد قطع ضد انعقاد و استفاده از ضد انعقاد "پل"

-ارائه راهنمایی دقیق برای دوز دارو و نظارت آزمایشگاهی در دوره قبل از عمل

-تشویق ارتباط شفاف بین پزشکان درگیر در تجویز داروهای ضد انعقاد و انجام اقدامات تهاجمی

این مطالب توسط اعضای چند رشته‌ای گروه ویژه عملی ائتلاف ضد انعقاد ایالت نیویورک و IPRO، سازمان بهبود کیفیت مدیکر برای ایالت نیویورک، تحت قرارداد با مراکز خدمات مدیکر و مدیکید (CMS)، ایجاد شده است. آژانس وزارت بهداشت و خدمات انسانی ایالات متحده. محتوا لزوماً منعکس کننده سیاست CMS نیست. 10SOW-NY-AIM-7.3-14-01