Epicurus [Book]

Epicurus (/ˌɛpɪˈkjʊərəs/;[2] กรีก: Ἐπίκουρος Epikouros; 341–270 ปีก่อนคริสตกาล) เป็นนักปรัชญาและนักปราชญ์ชาวกรีกโบราณผู้ก่อตั้ง Epicureanism ซึ่งเป็นโรงเรียนสอนปรัชญาที่มีอิทธิพลอย่างมาก เขาเกิดบนเกาะ Samos ของกรีกกับพ่อแม่ชาวเอเธนส์ ได้รับอิทธิพลจาก Democritus, Aristippus, Pyrrho[3] และอาจรวมถึง Cynics เขาจึงต่อต้าน Platonism ในสมัยของเขาและก่อตั้งโรงเรียนของเขาเองที่รู้จักกันในชื่อ "the Garden" ในกรุงเอเธนส์ Epicurus และผู้ติดตามของเขาเป็นที่รู้จักจากการรับประทานอาหารที่เรียบง่ายและพูดคุยเรื่องปรัชญาที่หลากหลาย เขาอนุญาตให้ผู้หญิงและทาส [4] เข้าร่วมโรงเรียนอย่างเปิดเผยตามนโยบาย จากผลงานกว่า 300 ชิ้นที่เขียนโดย Epicurus เกี่ยวกับวิชาต่างๆ ส่วนใหญ่ถูกทำลายไปแล้ว มีเพียงจดหมายสามฉบับที่เขาเขียน—จดหมายถึงเมโนเอซีอุส ไพโธเคิลส์ และเฮโรโดทัส—และชุดคำคมสองชุด—หลักคำสอนและสุภาษิตวาติกัน—ที่ยังเหลืออยู่ไม่บุบสลาย พร้อมกับงานเขียนอื่นๆ ของเขาอีกสองสามชิ้น ผลจากผลงานของเขาถูกทำลาย ความรู้ส่วนใหญ่เกี่ยวกับปรัชญาของเขาเป็นของนักเขียนรุ่นหลัง โดยเฉพาะ Diogenes Laërtius นักเขียนชีวประวัติ Lucretius กวีชาวโรมันผู้คลั่งไคล้และนักปรัชญา Epicurean Philodemus และด้วยบัญชีที่ไม่เป็นมิตรแต่ส่วนใหญ่ถูกต้องโดยนักปรัชญา Pyrrhonist Sextus Empiricus และนักวิชาการขี้ระแวงและรัฐบุรุษซิเซโร

Epicurus ยืนยันว่าจุดประสงค์ของปรัชญาคือการบรรลุและช่วยให้ผู้อื่นมีความสุข (eudaimonic) ชีวิตที่เงียบสงบมีลักษณะ ataraxia (สันติภาพและอิสรภาพจากความกลัว) และ aponia (การไม่มีความเจ็บปวด) เขาสนับสนุนว่าผู้คนสามารถติดตามปรัชญาได้ดีที่สุดโดยใช้ชีวิตแบบพอเพียงที่รายล้อมไปด้วยเพื่อนฝูง เขาสอนว่ารากเหง้าของโรคประสาทของมนุษย์คือการปฏิเสธความตาย และแนวโน้มที่มนุษย์จะคิดว่าความตายจะน่ากลัวและเจ็บปวด ซึ่งเขาอ้างว่าทำให้เกิดความวิตกกังวลโดยไม่จำเป็น พฤติกรรมปกป้องตนเองที่เห็นแก่ตัว และความเจ้าเล่ห์ ตาม Epicurus ความตายเป็นจุดจบของทั้งร่างกายและจิตวิญญาณ ดังนั้นจึงไม่ควรกลัว Epicurus สอนว่าแม้ว่าเทพเจ้าจะมีอยู่ แต่ก็ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับกิจการของมนุษย์ เขาสอนว่าผู้คนควรประพฤติอย่างมีจริยธรรมไม่ใช่เพราะเทพเจ้าลงโทษหรือให้รางวัลแก่พวกเขาสำหรับการกระทำของพวกเขา แต่เนื่องจากพลังแห่งความผิด พฤติกรรมผิดศีลธรรมจะนำไปสู่การสำนึกผิดอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ซึ่งส่งผลต่อความรู้สึกผิดชอบชั่วดีของพวกเขา และเป็นผลให้พวกเขาถูกขัดขวางจากการบรรลุ ataraxia

Epicurus เป็นนักประจักษ์นิยม หมายความว่าเขาเชื่อว่าประสาทสัมผัสเท่านั้นที่เป็นแหล่งความรู้ที่เชื่อถือได้เกี่ยวกับโลก เขาได้รับความรู้ทางฟิสิกส์และจักรวาลวิทยาจากนักปรัชญาคนก่อนอย่างเดโมคริตุส (ประมาณ 460–c. 370 ปีก่อนคริสตกาล) เช่นเดียวกับเดโมคริตุส เอพิคิวรัสสอนว่าจักรวาลไม่มีที่สิ้นสุดและเป็นนิรันดร์ และสสารทั้งหมดประกอบด้วยอนุภาคขนาดเล็กมากที่มองไม่เห็นซึ่งเรียกว่าอะตอม สิ่งที่เกิดขึ้นทั้งหมดในโลกธรรมชาติเป็นผลมาจากการที่อะตอมเคลื่อนที่และมีปฏิสัมพันธ์กันในอวกาศ Epicurus เบี่ยงเบนไปจาก Democritus โดยเสนอแนวคิดเรื่อง "การหักเลี้ยว" ของปรมาณู ซึ่งถือได้ว่าปรมาณูอาจเบี่ยงเบนไปจากทิศทางที่คาดไว้ จึงทำให้มนุษย์มีเจตจำนงเสรีในเอกภพที่กำหนดขึ้นเอง

แม้จะเป็นที่นิยม แต่คำสอนของ Epicurean ยังเป็นที่ถกเถียงกันตั้งแต่ต้น ลัทธินิยมเจ้าสำราญได้รับความนิยมสูงสุดในช่วงปลายปีของสาธารณรัฐโรมัน มันตายไปในช่วงปลายยุคโบราณ อยู่ภายใต้การต่อต้านจากศาสนาคริสต์ยุคแรก ตลอดยุคกลาง Epicurus เป็นที่นิยมแม้ว่าจะไม่ถูกต้อง แต่ก็จำได้ว่าเป็นผู้อุปถัมภ์ของคนขี้เมา คนโสเภณี และคนตะกละ คำสอนของเขาค่อยๆ เป็นที่รู้จักอย่างกว้างขวางมากขึ้นในศตวรรษที่ 15 ด้วยการค้นพบข้อความสำคัญๆ อีกครั้ง แต่แนวคิดของเขาไม่เป็นที่ยอมรับจนกระทั่งศตวรรษที่ 17 เมื่อปิแอร์ กาสเซนดี นักบวชคาทอลิกชาวฝรั่งเศสได้รื้อฟื้นเนื้อหาฉบับแก้ไข ซึ่งได้รับการส่งเสริมจากนักเขียนคนอื่นๆ รวมถึงวอลเตอร์ ชาร์ลตัน และโรเบิร์ต บอยล์