Epicurus [Book]

Epikuros (/ˌɛpɪˈkjʊərəs/;[2] Yunanca: Ἐπίκουρος Epikouros; MÖ 341–270), oldukça etkili bir felsefe okulu olan Epikurosçuluğu kuran eski bir Yunan filozofu ve bilge idi. Yunanistan'ın Samos adasında Atinalı bir anne babanın çocuğu olarak dünyaya geldi. Demokritos, Aristippus, Pyrrho[3] ve muhtemelen Kiniklerden etkilenerek, zamanının Platonizmine karşı çıktı ve Atina'da "Bahçe" olarak bilinen kendi okulunu kurdu. Epikuros ve takipçileri, basit yemekler yemeleri ve çok çeşitli felsefi konuları tartışmalarıyla tanınırlardı. Politika gereği kadınların ve kölelerin[4] okula katılmasına açıkça izin verdi. Epikuros'un çeşitli konularda yazdığı söylenen 300'den fazla eserden büyük çoğunluğu yok edilmiştir. Onun tarafından yazılan yalnızca üç mektup - Menoeceus, Pythocles ve Herodotus'a mektuplar - ve iki alıntı derlemesi - Temel Öğretiler ve Vatikan Deyişleri - diğer yazılarından birkaç parça ile birlikte bozulmadan hayatta kaldı. Çalışmasının yok edilmesinin bir sonucu olarak, felsefesiyle ilgili çoğu bilgi sonraki yazarlara, özellikle biyografi yazarı Diogenes Laërtius'a, Epicurean Romalı şair Lucretius'a ve Epicurean filozof Philodemus'a ve Pyrrhonist filozof Sextus Empiricus'un düşmanca ama büyük ölçüde doğru hesaplarına bağlıdır. ve Akademik Şüpheci ve devlet adamı Cicero.

Epikuros, felsefenin amacının, ataraksiya (huzur ve korkudan kurtulma) ve aponya (acı yokluğu) ile karakterize edilen mutlu (eudaimonik), sakin yaşamlara ulaşmak ve başkalarının elde etmesine yardımcı olmak olduğunu iddia etti. İnsanların, arkadaşlarla çevrili kendi kendine yeten bir hayat yaşayarak felsefeyi en iyi şekilde sürdürebileceklerini savundu. Tüm insan nevrozlarının kökünün ölümü inkar etmek olduğunu öğretti ve insanoğlunun ölümün korkunç ve acı verici olacağını varsayma eğilimi, bunun gereksiz kaygıya, bencilce kendini koruma davranışlarına ve ikiyüzlülüğe neden olduğunu iddia etti. Epikür'e göre ölüm hem bedenin hem de ruhun sonudur ve bu nedenle korkulmaması gerekir. Epicurus, tanrılar var olmasına rağmen, insan işlerine karışmadıklarını öğretti. İnsanların etik olarak davranmaları gerektiğini, çünkü tanrılar onları yaptıklarından dolayı cezalandırıyor ya da ödüllendiriyor diye değil, suçluluğun gücü nedeniyle, ahlak dışı davranışların kaçınılmaz olarak vicdanlarında ağır bir vicdan azabına yol açacağı ve sonuç olarak, elde etmelerinin engelleneceği için öğretti. ataraksi.

Epikür bir ampiristti, yani yalnızca duyuların dünya hakkında güvenilir bir bilgi kaynağı olduğuna inanıyordu. Fiziğinin ve kozmolojisinin çoğunu daha önceki filozof Democritus'tan (yaklaşık MÖ 460 – c. 370) almıştır. Demokritos gibi Epikuros da evrenin sonsuz ve ebedi olduğunu ve tüm maddenin atom olarak bilinen son derece küçük, görünmez parçacıklardan oluştuğunu öğretti. Doğal dünyadaki tüm olaylar, nihayetinde boş uzayda hareket eden ve etkileşime giren atomların sonucudur. Epicurus, atomların beklenen rotalarından sapabileceğini savunan ve böylece insanların başka türlü deterministik bir evrende özgür iradeye sahip olmasına izin veren atomik "sapma" fikrini önererek Demokritos'tan saptı.

Popüler olmasına rağmen, Epicurean öğretileri başından beri tartışmalıydı. Epikürcülük, Roma Cumhuriyeti'nin son yıllarında popülerliğinin zirvesine ulaştı. Geç antik çağda, erken Hıristiyanlığın düşmanlığına bağlı olarak öldü. Orta Çağ boyunca Epikuros, yanlış da olsa, halk arasında ayyaşların, fahişelerin ve oburların hamisi olarak anıldı. Öğretileri, on beşinci yüzyılda önemli metinlerin yeniden keşfedilmesiyle giderek daha yaygın bir şekilde bilinir hale geldi, ancak fikirleri, Fransız Katolik rahip Pierre Gassendi'nin diğer yazarlar tarafından desteklenen değiştirilmiş bir versiyonunu yeniden canlandırdığı on yedinci yüzyıla kadar kabul görmedi. Walter Charleton ve Robert Boyle dahil.